...

دوش مرا حال خوشی دست داد
سینه ی ما را عطشی دست داد
نام تو بردم لبم آتش گرفت
شعله به دامان سیاوش گرفت
نام تو آرامه ی جان من است
نامه ی تو خط امان من است
ای نگهت خاستگه آفتاب
بر من ظلمت زده امشب بتاب  ...

خجسته میلاد با سعادت منجی عالم حضرت مهدی صلوات الله علیه بر همه ی منتظران جهان مبارک باد.

 "به نام یکتا پناهگاه دلهامان"

" اگر انسان ها هم گناه نمی کردند، خداوند مخلوقاتی دیگر را

می آفرید تا آنها گناه کنند و او آنها را ببخشد."

...

خدا وقتی شیطان را برای آزمودن انسان فرستاد می دانست که خطا زیاد در پیش دارد. خدا انسان را برای شمارش خطاهایش نیافرید ،او را آفرید تا با عقل خود آنقدر در مسیر زندگی ، درست و خطا برود تابه کمالی برسد که خود، او را لایقش آفرید ، کمالی که بین تمام آفریده هایش مخصوص انسان است.

خدا انسان را فرشته نیافرید که هزاران سال متوالی فقط به تسبیح او مشغول باشد ، خدا انسان را از لجن آفرید ، از پست ترین و بی ارزش ترین چیز ، و بالاترین و بلندترین رتبه اش بخشید. با اختیارش و با شیطانش!!!

خدا انسان را به خاکی انداخت که هم می تواند هیزم جهنم اش باشد و هم جایگاه بهشتش.

خدا انسان را نیافرید تا مسخره ی فرشتگانش سازد ، هر دم فرشته ای به سوی آسمان رود و پیش خدا چقلی اش را کند!!! خدا وقتی اختیار داد ، وقتی شیطان داد!!! می دانست که انسان گناه می کند ،

خدا به انسان کلمه آموخت تا از خطایش توبه کند ، بدون نیاز به فرشته ای و قدیسه ای ، بدون نیاز به رابطی و واسطه ای ، خودش !! تنهای تنها ، سر برآورد به آسمان و به گناهش اعتراف کند ، با عقلش و با قلبش به خطایش پی ببرد و پیش خدایش توبه کند.

خدا برای انسان از جنس "خودش" راهنما آفرید ، انسانی کامل و به کمال رسیده تا او راببیند و اعتماد به نفسش بالا برود!!! تا الگویی مانند خود و از جنس خود داشته باشد.

خدا انسان را پیش خود برد ، بالا و بالاتر ،آنجا که پر جبرئیل هم از نور و از حرارت و گرما ی عظمتش سوخت.

خدا انسان را نیافرید تا از شدت هراسش ، از قهرش ، از عذابش چنان وحشت زده باشد که حتی توان این را هم نداشته باشد که یادی از او کند ، حتی جرات این را نداشته باشد که اسمی از او بیاورد، اسم او  یعنی: مرگ!!! جهنم !!! عذاب!!! قهر!!!! بهشتی دست نیافتی که فقط آن را برای "پنج تن" آفریده است و بقیه محکوم اند به شدید ترین بلا ها و عذاب هایی که تا ابد جاودانه است.

خدا انسان را آفرید با لطفش با دوستی اش با عشقش ، بذر محبتش را در دلش نهاد تا در سخت ترین شرایط یاور او باشد ، تا پناهش باشد ، تا همه چیزش باشد ، همه کس اش.

خدا انسان را در مهلکه ای انداخت تا انسان بودنش را به مخلوقات دیگر ثابت کند، تا ثابت کند که اشرف مخلوقات است.

خدا آدم را به خاک انداخت تا انسان بودنش را به خودش ثابت کند.

۱۷/۶/۱۳۸۵

مهناز